الهه ها مانده اند خدايي كنند هنوز
يا مسند رها كنند
به خدایی چشمانت!
وقتی گل ها به دامنت می نشینند
و آفتاب از چین و ماچین گریبانت
به بازی می گیرد لم را
دیگر کدام قدرتی می ماند
به گردش چرخ!؟
فرزندان نورستهء زمین
ریزه خوار رویش لبخندت می مانند و
کودکان روشن آسمان
بهره مند منشور چشمانت!
من شاعر سپیده هایم!
سایه از من مدار تا
بسرایمت به عالم!
رنگ ها آزادند در انتخاب تو!!
بر هرکدامشان که می نشینی
طیفی می سازی...
من مانده ام که چرا از هر زاویه به تو خیره می شوم
منشور درخشانی می سازد چشمانت
تا کانونی شود برای هزار و یک رنگ ديگرت
اينجا منم!نشسته در هشتي چشمانت
كه آينه بازي مي كنم با بر هم زدن مژگانت!
سر بگرداني مي پرد كفتری که تا سرخ و سفید چین و روم دامنت
بال و پر تکانده!
من هنوز سرگرم بازی نو رو بال کبوترم!
دانه ها را خود،تا لب دامنت کشانده ام!
- تکان بخوری
دام برچیده ای
از صید دلم!
