پيشاپيش روز ادب فارسی را به دوستان عزيزم تبريك میگويم.
من نميدانم كه چرا اين روز براي شعر و ادب فارسي انتخاب و نام گذاري
شده،
زياد مهم نيست؛ مهم آن است كه مي توانيم در اين روز
ديدارهايمان را تازه كنيم،بگوييم، بشنويم و شعر بخوانيم.
بهانهء خوبي است.
حالا كه آمده ايد پشت ديوارها بفرماييد يكي دو دقيقه ای
مهمان سفرهء غزل ما باشيد:
اگركه شعلـه بگيـرم ز داغ چشمانت
پرنده مي شوم آيا به باغ چشمانت؟!
براي مردن من يك بهانه كافي بود
هجوم حادثه يعني فراق چشمانت
اگر كنار نگاهم هميشه مي ماندي
نمي گرفتم از اين دل سراغ چشمانت
خدا كند كه به قلبم بــهار برگردد
و غرق نور شود با چراغ چشمانت
مرا براي هميشه پناه ده پشتِ
حــريـر نازك سبـز اتـاق چشـمانت
***
اگرچه منتظر عشق ساده ات بودم
هنوز مانده ام از اتفاق چشمـانت .
۱۳۸٢/٦/٢٥ساعت ۸:٥٥ ب.ظ توسط
راضیه ایمانی نظرات ()
تگ ها:
